مردى از امام صادق ( ع ) پيرامون آيه تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ [ 1 ] سؤال كرد كه آيا حكومت بنى اميه از جانب خداوند است ؟ حضرت در پاسخ فرمودند : آن حكومت از آن ما اهل بيت است كه بنى اميه آن را غضب نموده است همچنانكه شخصى جامهء ديگرى را ربوده و بر تن نمايد آيا به صرف ربودن ، آن دزد صاحب پيراهن غصبى خواهد شد ؟ پر واضح است كه منظور از ملك و حكومت در آيه فوق همان ولايت امر و حكومت الهى است و نه امارت دنيوى كه اكثريت حكام جور بر آن استيلا دارند . و اما در توضيح آيه الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ بايد گفت كه ميراندن در آيه مذكور به معناى خارج كردن روح از بدن انسان زنده است ، بنوعى كه هيچگونه جراحت و نقص عضوى بر اثر آن در داخل و خارج بدن شخص ايجاد نشود كه اين مسأله از قدرت بشر خارج است و اما آيه « أَنَا أُحْيِي » كه نمرود بدان اشاره كرد عبارت است از بيرون آوردن شخص زندانى از حبس و منظور از آيه « وَ أُمِيتُ » به معناى به قتل رساندن شخص است و معلوم است كه اين گونه استدلال از طرف نمرود از جهل او حكايت مىكند . چرا كه ادعاى او بدون شك قابل قياس يا بهتر است گفته شود قابل بيان در برابر قدرت خداوند نمىباشد امّا اينكه چرا خود نمرود پيشنهاد نكرد تا خورشيد از مغرب طلوع كند بلكه اين كار را به ابراهيم واگذار كرد دليل آن در رسوايى و فضا حتى نهفته است كه دامان نمرود را فرا مىگرفت چرا كه او مىدانست آن پيشنهاد نيز نهايتا به حربه‌اى مبدل مىگشت تا براهين ابراهيم بهتر به كرسى نشيند « وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ » * [ 2 ] « ابن عباس » گويد : خداوند پشه‌اى را بر نمرود مسلط گردانيد حشره ابتدا لبان نمرود را گزيد و سپس از راه بينى وارد مغز او شده و بعد از ابتلاى او به عذابى كه چهل شبانه روز به طول انجاميد به هلاكتش رسانيد [ 3 ] در تفسير على بن ابراهيم از امام باقر ( ع ) چنين روايت گشته است : نام شيعه بر شما پيروان اهل بيت مبارك باد چرا كه در قرآن چنين آمده است وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ [ 4 ] و نيز در داستان حضرت موسى

--> [ 1 ] سورهء آل عمران - آيهء 26 . [ 2 ] تفسير عياشى - ج 1 - ص 166 و برهان - ج 1 - ص 274 . [ 3 ] مجمع البيان - مجلد 1 - ج 2 - ص 635 . [ 4 ] سورهء صافات - آيهء 83 .